Groeten uit Berg en Dal
ons binnenste buitenland
uitgestrekte beukenbossen

Ze zijn bijna streekeigen te noemen, de eeuwenoude beuken waarmee Berg en Dal zo rijk is bedeeld. Vooral in de Westermeerwijk treffen we ze aan, lange majestueuze beukenlanen. In dit glooiende bosgebied van 125 HA komt men bij zijn eerste bezoek dan ook al snel onder de indruk van het prachtige hoge bomengewelf, waarmee de wandelpaden zijn omzoomd. Zowel de bruine als de rode beuk komen er voor. Ook in herfst en winter een aanrader. Gewoon even de kraag omhoog! 


De grootste natuurlijke vijver die Berg en Dal rijk is, zien we hier in herfsttooi. Naar alle waarschijnlijkheid maakte deze waterpartij plm 2000 jaar geleden deel uit van het enige aquaduct dat ons land destijds rijk was. In de directe omgeving van het Kerstendal - ter hoogte van de huidige Oude Kleefsebaan omgeving RK kerk- was een brongebied gelegen en van daaruit werd de kunstmatig - door Romeinse legionairs- aangelegde, van houten goten voorziene, waterloop van water voorzien. Het Kerstendal helt van plm 80 m. boven NAP af naar dit bekken op plm 60 m boven NAP. Mogelijk heeft de huidige Postweg in de Meerwijk als stuwdam gediend, zodat een enorm bassin ontstond van waaruit het water verder werd geleid via het Louisedal, de huidige H. Landstichting en de Kwakkenberg richting het op 50 m boven NAP gelegen Noviomagus, waar o.m. het legerkamp ( de zgn. castra) op de Kopse Hof en de bewoning in de omgeving van het huidige Waterkwartier van water werd voorzien. De afstand tussen bron en legerplaats bedroeg plm 5500 meter. Overigens zijn de geleerden het er wel over eens dat het aquaduct door de Romeinen is aangelegd, maar er is geen waterdicht bewijs gevonden voor de stelling dat het ook daadwerkelijk af is gekomen en dus als watervoorziening heeft gefungeerd. Niet uitgesloten moet worden dat het trace nooit is voltooid, omdat de arbeidskrachten, t.w. het Tiende Legioen, naar elders vertrokken om het Romeinse Rijk te verdedigen. Overigens komt de waterpartij reeds voor op historische kaarten uit de 11e eeuw. Tevens is bekend dat de waldgraven van het Rijkswoud er een versterking ( een houten palenburcht) hadden, alvorens naar Groesbeek te verkassen om er een groot kasteel te bouwen. Het kleine eiland ( de motte) komt ook al voor op eeuwenoude kaarten. Waarschijnlijk heeft er een houten omwalling met uitkijktoren op gestaan. Tot slot nog een aardig weetje:  Koning Willem III (1817-1890) gebruikte de vijver in de Watermeerwijk tegen het einde van de 19e eeuw (1870-1880) als visreservoir. De vis werd vanuit Duitsland aangevoerd via een goederenspoor langs de Meerwijkselaan. Een ander weetje is dat de vijver na de Tweede Wereldoorlog is volgestort met munitie, dat tot op de dag van vandaag nog steeds op de bodem rust...

 

Categorie├źn